Pogromcy mitów

Czy Wasze Mamy także mawiały: "Dziecko! Makaron?! Własnej roboty? Przecież to trzeba cały  dzień robić, ciasto kleić, pół dnia suszyć, potem kroić - o matko, ile z tym roboty. Szkoda życia". Otóż Drogie Mamy (moje i wszystkie inne): nieprawda! Przygotowanie obfitej porcji makaronu dla czterech osób zajmuje nie więcej niż godzinę. A wszystko dzięki takim dniom, kiedy po prostu musisz coś ugotować - u nas padło na makaron.

Makaron własnej roboty z boczkiem i zielonym groszkiem
(przepis inspirowany daniem Gordona Ramsaya z książki "Łatwe gotowanie")

250 g mąki (nie wiem, ile to jest na szklanki - jeden przetak z IKEA) plus sporo do podsypywania
2 jajka
2 żółtka
łyżka oliwy
łyżeczka soli

Sos

200-300 g boczku wędzonego/parzonego (pokrojonego w paski)

250 g zielonego groszku (może być mrożony)

500 ml słodkiej śmietanki 30%

1 duża cebula (drobno pokrojona w kosteczkę)

2 posiekane ząbki czosnku

sól

pieprz

 Jak zrobić makaron?

Mąkę przesiewamy, dodajemy sól. W mące robimy spory dołeczek. Wbijamy jajka (sprawdzając, czy nie są zepsute), dodajemy dwa oddzielone od białej żółtka. Wlewamy oliwę. Zagniatamy elastyczne, sprężyste i jednolicie żółte ciasto (ja początkową fazę zagniatania przeprowadzam w misce, a kiedy składniki się połączą wyrabiam je dla wygody na blacie - praktycznie się do niego nie klei). Wyrobione ciasto owijamy w bawełnianą lub lnianą ściereczkę i odstawiamy na bok na 30 minut, aby "odleżało".

Po 30 minutach kolejno odcinamy od ciasta plastry grubości 2-3 cm. Pojedyńczo rozwałkowujemy plastry na płasko, resztę ciasta przechowując w ściereczce, aby nie wyschło. Rozwałkowany płat kroimy na paski (idealnie sprawdza się tu krajarka do pizzy). Lepiej nie kroić bezpośrednio na blacie, ale na dużej drewnianej desce lub stolnicy. Gotowy makaron wrzucamy do sporej ilości wrzącej, osolonej wody z dodatkiem oliwy (ok. 5 łyżek na 3 l) i gotujemy al dente, ok. 5 minut (w zależności od rozmiarów garnka może trwać to dłużej bądź krócej). Ugotowany makaron przelewamy zimną wodą, aby się nie skleił.

Sos

Kiedy ciasto na makaron leżakuje, możemy zabrać się za przygotowanie sosu. Boczek podsmażamy na patelni, aż się zrumieni. Dorzucamy do niego cebulę (jeśli boczek jest bardzo chudy, wlewamy wcześniej łyżkę oliwy) i czosnek. Smażymy, aż cebulka się zeszkli i zalewamy śmietanką. Dosypujemy groszek. Gotujemy tak długo, aż śmietanka nieco zredukuje swoją objętość (Gordon mówi o połowę, ale nam się to nigdy nie udało, bo w tym stadium sos pachnie tak oszałamiająco, że nie mamy siły dłużej czekać). Doprawiamy solą i pieprzem. Makaron zalewamy sosem lub wysypujemy do niego i mieszamy, żeby sos dokładnie go oblepił.

Smacznego!

Trzej muszkieterowie

Były urodziny Mamy, więc lepiłem pierogi pół popołudnia, ale było warto. Farsze są trzy, lecz wszystkie do jednego (ciasta się nakłada). Trudno wskazać, które z wypełnień najlepsze. Mamie najbardziej smakowało szpinakowo-serowe. Sami zresztą osądźcie po przyrządzeniu.

Ciasto:

mąka (0,7 kg)

żółtko

woda (1 kubek)

trochę oliwy (2 łyżki)

sól

pieprz

Wszystko mieszamy i zagniatamy, aby otrzymać plastyczną masę.

Farsz zielony

szpinak w liściach (20 dag)

ser pleśniowy (około 100 gram) taki z niebieskimi kropkami

pieprz

masło

szpinak podsmażamy na maśle, aby zmiękł i zmniejszył objętość. Dorzucamy na patelnię ser i pieprz. Na małym ogniu mieszając czekamy, aż ser się stopi. Przekładamy farsz do miseczki.

Farsz z mięskiem

kasza gryczana 10 dag

boczek wędzony 20 dag

cebula 1 średnia

sól

pieprz

Kaszę gotujemy w osolonej wodzie. Boczek kroimy i wysmażamy, dorzucając pod koniec pokrojoną drobno cebulę, aby w dobrym towarzystwie boczku się zeszkliła czy nawet zarumieniła. Dorzucamy zawartość patelni do kaszy. Dosypujemy nieco pieprzu i mieszamy.

Farsz z mozarellą 1.0 (work in progress)

mozarella

suszone pomidory

sól

pieprz

Mozarellę drobno kroimy. Pomidory podobnie. Dosypujemy przypraw. Farsz jest suchy, ale znalazł swoich wielbicieli. Zastanawiam się nad dodaniem do niego zeszklonej cebulki i posiekanego jajka na twardo. Próbujcie, mówcie, czy wyszło.

Proces produkcji

Ciasto wałkujemy, kubkiem o dużej średnicy kroimy wielkie koła. Nasypujemy na środek kółka farsz. Zlepiamy i wywijamy brzegi (nie ma tu jednej techniki, a opis którejkolwiek mnie przerasta, proszę zasięgnąć wiedzy u domowych skarbnic umiejętności kulinarnych).

Smacznego i różnorodnego!

Tata, gorczyca i miód

Dawno nic się nie działo. Wynika to z prostej prawidłowości. Szybciej gotuję niż fotografuję. Poza tym, jak twierdzi Ka, to, co wychodzi najsmaczniej jest zjadane szybciej, niż ktokolwiek przypomni sobie o powinnościach związanych z kulinarnym blogowaniem. Trzeba nadrobić zaległości, więc dziś coś ekstra.

Z potrawą, której przepis zaraz, wiąże się rodzinna historia. Mój Tata, choć zje wszystko, co mu się poda i będzie się uśmiechał, twierdząc, że nie najgorsze, kiedy wszyscy inni odbiegają od stołu z przerażeniem, jest jednak do pewnego stopnia żywieniowym konserwatystą. Ma mianowicie kilka ulubionych potraw, których bezcześcić nie należy, chyba że chce się doświadczyć owego grymasu niezadowolenia, który w żadnej innej sytuacji żywieniowej się nie pojawi.

Kiedy pierwszy raz podałem Tacie żeberka zrobione według poniższego przepisu (a nie w tradycyjnym czarnym sosie własnym), pojawił się piękny i soczysty grymas niechęci. Potem w bardzo zabawny sposób zaczął przemieniać się w zdziwienie, wreszcie pewien rodzaj zadowolenia. Na końcu padł oszczędny komplement: dobre. Później dowiedziałem się, że Tata opowiadał znajomym lub komuś z rodziny o swoim niezwykłym kulinarnym zaskoczeniu. Duma buchnęła mi uszami, aż gwizdało:)

Płat żeberek kroimy na przyzwoitej wielkości kawałki. Posypujemy pieprzem i solą. Na dno naczynia żaroodpornego lub brytfanki wlewamy nieco oleju układamy żeberka i zabieramy się za przygotowanie cud-zalewy. Do miski wlewamy (ewentualnie wrzucamy, gdy mamy ten niefart, że miód jest zbyt gęsty, żeby być lejącym zlotem) 5 dużych i czubatych łyżek miodu, wsypujemy łyżeczkę herbacianą słodkiej papryki, odrobinę oleju i słoiczek musztardy jak najzwyklejszej. Jeżeli miód nie jest płynny najpierw dolewamy do niego odrobinę ciepłej wody, aby łatwiej było go wymieszać. Składniki marynaty mieszamy ze sobą dokładnie i zalewamy mięsko. Pieczemy w zakrytym naczyniu od 1,5h do 2h (w zależności od ilości). Temperatura 200 stopni Celsjusza.

Nie zwracajcie uwagi na dwa kubki po musztardzie na zdjęciu, to był drobny brak równowagi
proporcji, którą przywróciłem w powyższym przepisie.

Niechybnie smacznego!

Logiki pluralne

Zajęcia z dynamicznych teorii znaczenia to jedne z najciekawszych w moim akademickim tygodniu. Dziś oprócz problemów interpretacji zdań w logice pluralnej van den Berga, zastanawiałem się co zrobić, żeby wrzucić do jednego garnka drób i cytrusy, i żeby coś dość smacznego z tego wyszło. Rezultat okazał się całkiem ciekawy, więc z chęcią się nim dzielę.

2 sznycle z indyka (może być też pierś, jak i mięso gulaszowe)

wytrawne białe wino

pomarańcza

3 mandarynki

gałka muszkatołowa w dość znacznych ilościach

por

masło

sól

pieprz

Mięso pokroić na spore kawałki i obsypać obficie gałką. Smażyć na sklarowanym maśle na niezbyt dużym ogniu, aż zbieleją, a nawet lekko podrumienią. Zawartość patelni przerzucić do garnka, zalać białym wytrawnym winem. Dusić na małym ogniu. Por pokrojony drobno zeszlić na sklarowanym maśle. Dorzucić go indyka. Wrzucić również pokrojone w cząstki pomarańczę i mandarynki (pomarańcza w trakcie obróbki staje się gorzka, Karolinie ta składowa smaku się podobała, mnie niekoniecznie, może następnym razem wcisnę jedynie sok z pomarańczy, a wrzucę tylko mandarynki). Dusić około 30 min, może krócej. Najlepiej wyjąc kawałek indyka (jak największy), przekroić, zobaczyć czy już biały, jeśli tak spróbować i ocenić czy już wystarczy tego duszenia. Pod koniec procesu dorzucić sól i pieprz wedle uznania.

Porządny obiad nie obędzie się bez surówki. Wymyśliłem taką:

2 marchewki

kilka liści sałaty

dwie mandarynki

korzeń imbiru

cytryna

oliwa z oliwek

Marchewkę zetrzeć na dużych oczkach. Sałatę pokroić w cienkie maski. Plasterki mandarynek poprzekrajać na pół. Zetrzeć imbir na małych oczkach. Wkropić kilka kropli cytryny i dolać nieco oliwy. Wymieszać.

Приятного аппетита!

Risk and fun

Jest taki rodzaj gotowania, który wywołuje szczególne emocje. Korzysta się z przepisu, a i owszem. Jedyny problem w tym, że wiadomo jedynie co, a już nie ile. Takim sposobem najczęściej przygotowuję mięso. Zapamiętuję składniki marynaty, ale dawkowaniem nie zaśmiecam sobie głowy. Ostatni wyczyn ekstremalny to karkówka. Nazywałaby się zaręczynową, gdyby tylko udało mi się odtworzyć proporcje składników z zaręczyn. A tak - ot karkówka w czosnku.

Co?

- karkówka

- czosnek

- majeranek

- słodka papryka

- sól

- pieprz

- olej

Jeżeli chcecie pobalansować na granicy szaleństwa, omińcie również część jak.

Jak?

Część czosnku wycisnąć w wyciskarce. Zalać olejem, wsypać przyprawy, wymieszać. Mięso zalać marynatą i odstawić (najlepiej na całą noc) do lodówki. Piec w naczyniu żaroodpornym z całymi ząbkami czosnku w 200 stopniach. Długość pieczenia zależy od ilości mięsa. Pół kilo wystarczy piec nieco ponad godzinę, kilogram półtorej, a dwa kilo dwie (prawdopodobnie, do takich astronomicznych wielkości sam nigdy nie doszedłem).

Smacznego. A właściwie: smacznego?